Ισχύς εν τη ενώσει

assets_LARGE_t_420_9025587_type12128

Χαίρετε μεσσιέδες και μαντάμες,

Το σημερινό θέμα μας είναι ο ευνουχισμός της γενιάς μας. Φυσικά, σαν άκρως επικριτικό όν, δεν θα μείνω σε κλισέ του τύπου “μας κατέστρεψε η γενιά του πολυτεχνείου” ή “ειναι ανάδρομος ο Ερμής” ή κάτι παρεμφερές. Η ίδια η Φυσική υπάγει τους νόμους με τους οποίους κινούμαστε, και στην περιπτωση της ελληνικής πραγματικότητας, αντι της εμφάνισης της δράσης – αντίδρασης έχει εμφανιστεί για πρώτη φορά το φαινόμενο δράση – δε γαμιέται. Όχι φίλτατε αναγνώστα, δεν είναι άλλο ένα άρθρο για την μιζέρια της κρίσης και για τη φύση της φυλής μας και πόσο χάλι μαύρο που είμαστε.

Εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ : είμαι άνθρωπος που πιστεύει στη δόμη, στην ανάπτυξη ιδέων και στην υλοποίηση τους. Ποτέ δεν με ενδιέφερε η έννοια του αντίλόγου, ποτέ δεν παρήγαγα ουσιαστικό αντίλογο (τουλάχιστον έτσι νιώθω) γιατί πολύ απλά σπάνια μιλούσα δεύτερος. Δεν ξέρω για ποιο λόγο συνέβαινε αυτό, λίγο τα γονικά παραδείγματα παππούδων – υπερανθρώπων, λίγο η εγγενής πίστη μου στη μαθηματική κοσμοθεωρία και στην αιτιοκρατεία, λίγο τα μυαλά μου ήταν κουνημένα, τέλος πάντων είμαστε εδώ για να κρίνουμε εσάς, παλιοκεφτέδες και όχι την αφεντιά μου. Πάντα θεωρούσα την αντίδραση ώς κάτι σχεδόν τελειωμένο, ως μια προέκταση της δράσης, ώς κάτι εξαρτημένο που ποτέ δεν θα χαράξει μόνο του την ακεραιότητα του, ώς κάτι που ουσιαστικά έχει στοιχειοθετηθεί αλλά επείδη του τη βίδωσε και θέλει να κάνει το καπρίτσιο του προσπαθεί να αντιδράσει.

Καταρχήν να δούμε λίγο τι ειναι ο νόμος Δράση – Αντίδραση. Ο νόμος Δράση – Αντίδραση μάγκες μου είναι ακρογωνιαίος λίθος της ζωής όπως την γνωρίζουμε. Είναι το κόψιμο που σε πιάνει πριν τις εξετάσεις (ναι ναι εκείνη η τετραπλή επίσκεψη της τουαλέτας και λες μα τι σκατά έφαγα χθες/πόσα κιλάς σκατούλας μπορεί να αποθηκεύσει ένας άνθρωπος). Είναι εκείνη το αίσθημα που σε πιάνει όταν μπαίνεις σε ένα μπαρ πίτα στις γκόμενες και βουλιάζεις μέσα στη τεστοστερόνη σου φτιάχνοντας σενάρια επιπέδου Ταρκόφσκι (ή Αγγελοπουλου για τους πιο ζώντες το εθνικό φρόνημα, ότι προτιμάτε κουκλεντέδες μου) με σκηνικά τύπου άμα έρθει εκείνη η γκόμενα απο τη γωνία και σου πει “Σε είδα απο μακρυά, δικέ μου και κατάλαβα αμέσως το μάγκνουμ που κουβαλάς στο παντελόνι, Έλληνα Ντέρτι Χάρι. Πάμε γρήγορα να φύγουμε απο εδώ ή ακόμα καλύτερα πάρε με στο μπαρ όπως είσαι, λεβένταγα μου.” Είναι η νίντζα κίνηση της μάνας σου, που πετάγεται από τα σκοτάδια καθώς φεύγεις και σου λέει με κρύα, νεκρική φωνή πίσω απο το αυτί σου “Έχει κρύο έξω. Πάρε μπουφάν” (καλά δεν γίνεται έτσι, βασικά απλά σε κυνηγάει μέχρι το ανσασέρ και σε παρακαλάει σαν μουσουλμάνα που προσεύχεται, αλλά είπα να του δώσω μια μπατμανική θεώρηση έτσι για το σασπένς). Είναι η ικανοποίηση που μπόρεσες να χλατσώσεις ένα τσαλακωμένο χαρτί απο τα 6.25 μέτρα στο γραφείο (κάτι κοντα στα 2 – 2.5 μέτρα δηλαδή) και να σε έχει δει και άλλος να το βάζεις. Ενιγουέι μαι φριεντς, το πιάσαμε το νόημα και τι προσπαθώ να πω, δηλαδή οτί η αντίδραση κινείται πάντα στα όρια της δράσης και σηματοδοτείται απο την μορφή της δράσης χωρίς να περιορίζεται παράλληλα σε επίπεδο μορφής, αλλά μόνο σε επίπεδο χρονικότητας. Αλλά ενάφ με το ταξιδάκι στα πέρατα της φυσικής και ας περάσουμε στο πραγματικό ζουμί.

Ένα απο τα βασικά βιοσταθμικά σημεία του ανθρώπου είναι τα 30. Είναι η ηλικία που βλέπεις πάνω κάτω που βρίσκεσαι, σε ποιον δρόμο κινείσαι, άμα έχεις απωθημένα, άμα κρύβεσαι από τον εαυτό σου, άμα πλέον δένεσαι με μια άλλη ψυχή πολυεπιπεδικά, άμα έχεις οικογένεια, άμα σου έχει μείνει καθόλου οικογένεια, άμα έχεις πετύχει κάτι, άμα έχεις ποδήλατο και έχει επιτάξει φασιστικά το αμάξι σου η αδερφή σου και για να πας σε μια δουλειά ή ένα καφέ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΩ 4 ΤΗΛΕΦΩΝΑ; Ε; Τέλος πάντων, όπως και να το δει κανείς, η πρώτη νιότη έχει φύγει, τα πράγματα δεν είναι τοσο αθώα & χαρούμενα και στην καλύτερη περίπτωση ο χρόνος ήδη έχει κάνει την εμφάνιση του, πάντα φυσικά με την έννοια της πτώσης (σου πέφτει το ηθικό, σου πέφτει η μακαρονάδα βαριά, σου την πέφτει εκείνη η φουντωτή γκόμενα απο τη δουλειά, σου πέφτει αυτό που νόμιζες οτι δεν θα πέσει ποτέ). Σε αυτό ακριβώς το σημείο, παρατήρησα μια ειδοποιο διαφορά απο τις προγενέστερες γενιές.

Παρατήρησα οτι η γενιά μας περιμένει. Και δεν περιμένει απλά, περιμένει όπως ο τοίχος περιμένει τον Γκουσγκούνη να σπρώξει. Περιμένει απο την προηγούμενη γενιά να φτιάξει τα πράγματα και να μας τα αφήσει όπως ήταν παλια. Παιδιά δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά η προηγούμενη γενιά ήδη έχει αρχίσει και αριβάρει για ουρανους και παραδείσους. Δεν μπορώ να πιστεψω ότι η γενιά αυτή θα πει “έχω δεν έχω άλλα 20 χρονάκια, ας λιώσω το κορμάκι μου για να ξαναφτιάξω την κατάσταση και να δώσω δουλειά στην νεολαία, η οποία στωικά με περιμένει σε ένα μπαρ πίνοντας”. Όπως καταλαβαίνετε, η πλάνη στην οποία έχουν πέσει ουκ ολίγοι είναι τεράστια. Πολλοί συνομίληκοι έχουν μάθει να φτιάχνονται τα πράγματα απο μόνα τους και αράζουν μπροστά σε ένα κικαιώνα εξελίξεων, οπου σημειωτέον είναι ιστορική ευκαιρία καθότι ή τράπουλα ξαναμοιράζεται και εμείς απλά καθόμαστε και κοιτάμε το τρένο να περνά, στεκόμαστε σαν κονσομασιόν σε καζίνο που περιμένουμε τον χοντρό καράφλα να βγάλει κανά κωλόφαρδο μπας και κουνήσουμε λίγο την ουρίτσα μας και τσιμπήσουμε και εμείς κανά ψιλό.

Όχι μαι φριέντς, πλανόμαστε πλάνην οικτρήν αν πιστεύουμε οτι θα μας δωθεί κάτι στο τζαμπέ. Η ελληνική πραγματικότητα, ότι και αν μου λένε, ειναι μια αισιόδοξη πραγματικότητα, εξού και η αντοχή της στο χρόνο και δεν μπορεί να καμφθει. Η πραγματική κρίση κατ εμέ, βρίσκεται σε ενα πολύ πολυ μικρό και φαινομενικά ασήμαντο πραγματάκι : ότι για πρώτη φορά, η νεολαία αντιδρά αλλα ΔΕΝ δρα. Εννοείται οτι θα βροντοφωνάξεις σε αυτό που γίνεται, φυσικά και σε πνίγει το δίκιο γιατι ο μικρομεσαίος επλήγησε βαρύτατα. Αλλά και πρέπει να ενωθείς, και δεν εννοώ με σημαίες και χλαπατσίμπαλα στους δρόμους. Μιλάω να ενώσεις δημιουργικότητες ως προς την παραγωγή και όχι προς την αντίδραση, να δημιουργήσεις σωστούς πυρήνες φωτιάς (όπου φωτιά ειναι η δράση, η δόμηση, η ανάπτυξη ιδέων και όχι η αντίδραση, τα καλάσνικοφ και ο Κοστουρίτσα). Αλλιώς απλά κάνουμε σαν εκείνες τις μαλακισμένες συμμαθήτριες που γκρίνιαζαν όλη την ώρα και στο τέλος δεν τις έκανε κανείς παρέα και αυτό αντί να προκαλέσει συνειδητοποίηση, απλά προκαλούσε ποτάμια μίρλας και ακόμα περισσότερα ντεσιμπέλ. Να με συγχωράει η κοινότητα των ομοφυλόφίλων (την οποία σέβομαι βαθύτατα και θα εξηγήσω σε άλλο άρθρο και το γιατί) που θα χρησιμοποιήσω μια έκφραση απο το δικό τους κόσμο, αλλά η νεολαία πρέπει να σταματήσει να ειναι άλλη μια κακιάσμένη αδελφή.

Κακά τα ψέματα, οι κώλοι σφίξαν και όντως τα κεφάλια πρέπει να χωθούν μέσα. Είναι πραγματικά κρίμα, να ξοδεύουμε την δημιουργηκότητα μας σε απατηλά όνειρα και σε φρούδες ελπίδες επαναφοράς παρελθοντικών παραστάσεων και καταστάσεων. Είναι ασύμφορο, αντιεργονομικό και δεν γίνεται να τελεσφορήσει καθότι η συνισταμένη ειναι πάντα μεγαλύτερη απο την συνιστώστα. Εγώ δεν θα έλεγα οτι το χειρότερο που έχεις να χάσεις ειναι οι αλυσίδες σου. Το χειρότερο που έχεις να χάσεις είναι εν τέλει η ψυχή σου.

Αυτά τα ολίγα, λουλουδάκια μου γλυκά. Αριβεντέρτσι και ατουταλέρ.